Субҳи барвақте бо як кори зарур ба беморхонаи Қарияи Боло рафтам. Дар истгоҳи назди дарвозаи асосии бемористон бо манзараи ногуворе вохӯрда, таъбам хира гашт. Ду духтари тахминан 17-18 сола бо ҳамдигар чунон ҷангу ҷанҷоле доштанд, ки ба қавли мардум қиёматро қоим карда буданд. Чанд нафар тамошобин ҳам доштанд. «Ту ҷӯгии худозада, кавалери мара зада гирифтаниӣ?! Дониста бош, ки ҳардуятро мекушам!!!» - наъра мезад яке ва духтарон дигарӣ бошад, аз ӯ паст намеомад, «Э –маймун, кавалерта бгӯ, ки аз қафои ман саги бӯгир воре нагарда, фаҳмидӣ? Мада фарқ надорад, чарида мегардам. Охи лоха, ки ёфтӣ, чида истифодаш набурдӣ?!»
Аввал гумон кардам, ки ин ду нафар аз тоифаи духтарони бадахлоқанд, аммо баъдтар гумонам ботил баромад. Ҷавони қоматбаланди зебое, ки дар бараш сумка дошт, онҳоро халос карданӣ шуда, зери маломаташон монд: -Дафъ шав аз ин ҷо занаксифат, сардорита рафта дар синф нишон деҳ, ӯро тела дод яке аз духтарон. Ҷавон: -Ҳоло истед, ман рафта ба муаллима гӯям, гӯён дастафшон рафт. Духтарон баҳсро давом дода, оқибат ба ҳамдигар часпиданд, дигар бетарафиро ба худ раво надида, байни онҳо даромада, кӯшиши халос карданашонро кардам, аммо беҳуда. Ҳамин вақт ронандаи таксие ба мададам шитофту мо «ҷанговаронро» аз ҳам ҷудо кардем. Ронанда яке аз онҳоро ба машруткае савор карда фиристоду ман духтараки дувумиро насиҳат кардам:
-Наход ба ҳамин ҷавонию зебоӣ дар қади кӯча рӯйканию мӯйканӣ карда, худатро шарманда намоӣ? О дар дунё писар қаҳт назадааст-ку, ба ту ҳам мерасаду ба вай ҳам!
Духтар каме мулоим шуда, аз шиддати асабоният гирён шуду гуфт:
-Апаҷон шумо намефаҳмед, ӯ дӯстдоштаи маро кашида гирифтанист.
-Агар дӯстдоштаат сидқан нисбати ту меҳр дошта бошад, ҳеҷ кас ӯро кашида гирифта наметавонад, -ором карданӣ шудам ӯро, аммо дар ҷавоб як суханҳое шунидам, ки…
-Апаҷон, ман ду сол боз, аз синфи нӯҳумиям бо он бача мегардам ва мо аллакай ҳамхоба шудаем… Давоми суханҳои духтараки бешарм ба гӯшам намедаромаданд, фақат медидам, ки лабонаш меҷунбанду халос.
Ӯ дар ҳамин авҳол бо ман хайру маъзурро нася гузошта рафт. Пас аз рафтанаш бо як даҳшат сари гуфтаҳои ӯ мулоҳиза рондам. Охир духтараки синфи ёздаҳ аллакай номусашро аз даст додаасту мисли фоҳишаҳои кӯча фикрронӣ мекунад, пас куҷост покизагию порсогии зани Шарқ, ки мо ин қадар дар борааш сухан мегӯему аз минбари баланди матбуот, симою садо зани тоҷикро беҳтарин ва зеботарин зани дунё мехонем. Оё мо ба ин ҳақ дорем? Аз ҳама бадтараш он буд, ки ду нафар ҷавони тамошобин бо оҳанги норизоёна ба мо эрод гирифтанд, ки чаро мо намондем, ки онҳо «беваҷанг»-ро тамошо карда, дар телефонҳои мобилияшон сабт намоянд. Шармандагӣ аз ин беш мешавад, ки ҷавони тоҷик ба ҷойи дифоъ намудан аз шаъну шарафи хоҳари худ, ҷанги онҳоро сабт намуда, ба ҷаҳониён тариқи интернет намоиш доданиянд? Ҳайронам, ки пеши роҳи ин бадахлоқиро кӣ бояд бигирад, вале метарсам дер нашавад…
Маҳваши Баҳодур
Аввал гумон кардам, ки ин ду нафар аз тоифаи духтарони бадахлоқанд, аммо баъдтар гумонам ботил баромад. Ҷавони қоматбаланди зебое, ки дар бараш сумка дошт, онҳоро халос карданӣ шуда, зери маломаташон монд: -Дафъ шав аз ин ҷо занаксифат, сардорита рафта дар синф нишон деҳ, ӯро тела дод яке аз духтарон. Ҷавон: -Ҳоло истед, ман рафта ба муаллима гӯям, гӯён дастафшон рафт. Духтарон баҳсро давом дода, оқибат ба ҳамдигар часпиданд, дигар бетарафиро ба худ раво надида, байни онҳо даромада, кӯшиши халос карданашонро кардам, аммо беҳуда. Ҳамин вақт ронандаи таксие ба мададам шитофту мо «ҷанговаронро» аз ҳам ҷудо кардем. Ронанда яке аз онҳоро ба машруткае савор карда фиристоду ман духтараки дувумиро насиҳат кардам:
-Наход ба ҳамин ҷавонию зебоӣ дар қади кӯча рӯйканию мӯйканӣ карда, худатро шарманда намоӣ? О дар дунё писар қаҳт назадааст-ку, ба ту ҳам мерасаду ба вай ҳам!
Духтар каме мулоим шуда, аз шиддати асабоният гирён шуду гуфт:
-Апаҷон шумо намефаҳмед, ӯ дӯстдоштаи маро кашида гирифтанист.
-Агар дӯстдоштаат сидқан нисбати ту меҳр дошта бошад, ҳеҷ кас ӯро кашида гирифта наметавонад, -ором карданӣ шудам ӯро, аммо дар ҷавоб як суханҳое шунидам, ки…
-Апаҷон, ман ду сол боз, аз синфи нӯҳумиям бо он бача мегардам ва мо аллакай ҳамхоба шудаем… Давоми суханҳои духтараки бешарм ба гӯшам намедаромаданд, фақат медидам, ки лабонаш меҷунбанду халос.
Ӯ дар ҳамин авҳол бо ман хайру маъзурро нася гузошта рафт. Пас аз рафтанаш бо як даҳшат сари гуфтаҳои ӯ мулоҳиза рондам. Охир духтараки синфи ёздаҳ аллакай номусашро аз даст додаасту мисли фоҳишаҳои кӯча фикрронӣ мекунад, пас куҷост покизагию порсогии зани Шарқ, ки мо ин қадар дар борааш сухан мегӯему аз минбари баланди матбуот, симою садо зани тоҷикро беҳтарин ва зеботарин зани дунё мехонем. Оё мо ба ин ҳақ дорем? Аз ҳама бадтараш он буд, ки ду нафар ҷавони тамошобин бо оҳанги норизоёна ба мо эрод гирифтанд, ки чаро мо намондем, ки онҳо «беваҷанг»-ро тамошо карда, дар телефонҳои мобилияшон сабт намоянд. Шармандагӣ аз ин беш мешавад, ки ҷавони тоҷик ба ҷойи дифоъ намудан аз шаъну шарафи хоҳари худ, ҷанги онҳоро сабт намуда, ба ҷаҳониён тариқи интернет намоиш доданиянд? Ҳайронам, ки пеши роҳи ин бадахлоқиро кӣ бояд бигирад, вале метарсам дер нашавад…
Маҳваши Баҳодур
