Бо хости Худо соли гузашта бо Насим ном ҷавоне хонадор шудам, ки он вақт 16 сол доштам. Шавҳаршавандаамро боре надида ва дар борааш маълумоте надоштам, издивоҷамон бо хоҳиши волидайн сурат гирифт. Тӯйямон хеле хотирмон гузашт. Аз зиндагӣ шиква надоштам, зеро он тинҷу осуда ҷараён дошт, хусуру хушдоманам хеле меҳрубон буданд. Азбаски ҷавон будам, ба пастию баландиҳои ҳаёт он қадар сарфаҳм намерафтам, аниқтараш ба зиндагӣ омода набудам. Модарам ҳарчанд насиҳат мекард, ки он рафтору гуфтореро, ки дар хонаи падарӣ доштам, тарк гӯяму нисбат ба зиндагӣ ҷиддӣ бошам, вале… Бо шӯхию гапҳои ноҷоям борҳо аз шавҳарам лату кӯб дидам, аммо боз ҳам идома медодам ин рафторамро. Ба суруду мусиқӣ таваҷҷӯҳи зиёд доштам, бахусус таронаҳои Садриддин диламро об мекарданд, ки ин ҳам боиси рашк ва ҷангу ҷанҷоли ману шавҳарам мегашт. Ҳатто боре ӯ наздам шарт гузошт, ки ё ман, ё Садриддин! Пас аз шартгузорӣ лаҳзае хомӯш истодам, аммо чун рӯзи дигар фаро расид, боз ман будаму садои Садриддин. Бе овози ӯ корҳои хонаро анҷом дода наметавонистам.
Як шаб дар набудани Насим фиттаи ин марди ҳунарро баланд монда, таом мехӯрдам, ки ӯ бехабар вориди хона шуд. Аз ин рафторам асабӣ шуда, фиттаро пора- пора кард ва ин боиси ҷанҷоли ҳардуи мо гашт. Чанд рӯз бо ҳам қаҳрӣ шудем.
Гарчанде дар хонаи худ гӯш ба садои Садриддин намедодам, вале ҳамеша аз хонаи ҳамсоя овози форамаш ба гӯшам мерасиду каме ҳам бошад, ором мегаштам. Вале баъзан саволи «Садриддин чӣ гуноҳ дорад, ки боиси асабӣ шудани ҳамсарам мегардад?» маро ором намегузошт. Ҳамин тавр зиндагии мо якрангу дилгиркунанда идома меёфт. Дили шавҳарам аз ман сард гашта буд, ки ҳатто ҳомиладор шуданам низ ӯро хушҳол насохт. Барои таваллуд карданам рӯзҳои шуморӣ монда буду шавҳарам бо баҳонаи сафари хизматӣ аз хона баромада рафт. Азбаски чанд вақт боз садои ширини овозхони писанддидаамро нашунида будам, бинобар ин, ба писари ҳамсоя пул додам, то бароям фиттаи ӯро биёрад. Аз набудани шавҳари бадрашкам истифода бурда, он рӯз садои мусиқиро бо тамоми ҳастӣ баланд карда, ба анҷоми корҳои хона машғул шудам, аммо ногаҳон Насим аз куҷое пайдо шуду ба сарам дод зад. Ӯ хеле асабӣ буд, ки дар чунин ҳолат бори аввал медидамаш. Сухани ман наздат заррае қадр надорад гӯён маро ба мошин савор карда, ба хонаи падару модарам бурда монду худ, ҳатто ба қафо нимнигоҳе накарда баргашт. Ҳамон рӯз бемор шудаму маро ба беморхона бурданд, хушбахтона, писар таваллуд кардам. Дар таваллудхона бесаброна интизори омадани падари тифлам будам, вале ӯ боре ҳам аз ҳолам хабар нагирифт. Мӯҳлати дар он ҷо монданам низ ба охир расиду маро ба хона оварданд. Баробари вориди ҳавлии падарӣ шудан, ҳуш аз сарам парид. Тамоми ҷиҳози ба хонаи шавҳар бурдаамро дар ҳавлӣ дида, хеле ғамгин шудам, вале баъдтар шояд аз ҷавонӣ буд, ё беақл будам, ки бо шунидани таронаҳои Садриддин худро ором карда, дигар парвое надоштам. Ба писарам номи ин ҳунармандро гузоштам, то мисли ӯ овозхон шаваду дили ҳазорон нафарро тасхир намояд. Пештар аз он ки аз шавҳарам ҷудо шудаам, ҳаргиз ғамгин набудам, вале имрӯзҳо ҳис мекунам, ки дар хонаи падару модар барои ман ҷой нест. Акнун пушаймонам, вале чӣ суд? Магар бо пушаймонӣ метавонам бахти рафтаамро баргардонам? Албатта не! Дар бадбахт шуданам намедонам киро гунаҳгор шуморам, худро, тақдирро ё Садриддинро?! Пас аз ҳис кардани хатои хеш мехоҳам тариқи нашрияи дӯстдоштаам «Зан ва мард» ба тамоми волидайн пешниҳод кунам, ки ҳаргиз фарзандони хешро ҷавон хонадор накунанд, мақоли «дер ояду шер ояд» ҷон доштааст. Бигзор дер хонадор шаванд, аммо ба қадри зиндагӣ, шавҳар ва хусуру хушдоману бахт бирасанд. Мисли ман ҷавон оиладор шуда, пас аз чанде ҷудо нагарданд. Боқӣ, ба ҳамаи шумо хушбахтӣ мехоҳам!
М, хонандаи шумо
Як шаб дар набудани Насим фиттаи ин марди ҳунарро баланд монда, таом мехӯрдам, ки ӯ бехабар вориди хона шуд. Аз ин рафторам асабӣ шуда, фиттаро пора- пора кард ва ин боиси ҷанҷоли ҳардуи мо гашт. Чанд рӯз бо ҳам қаҳрӣ шудем.
Гарчанде дар хонаи худ гӯш ба садои Садриддин намедодам, вале ҳамеша аз хонаи ҳамсоя овози форамаш ба гӯшам мерасиду каме ҳам бошад, ором мегаштам. Вале баъзан саволи «Садриддин чӣ гуноҳ дорад, ки боиси асабӣ шудани ҳамсарам мегардад?» маро ором намегузошт. Ҳамин тавр зиндагии мо якрангу дилгиркунанда идома меёфт. Дили шавҳарам аз ман сард гашта буд, ки ҳатто ҳомиладор шуданам низ ӯро хушҳол насохт. Барои таваллуд карданам рӯзҳои шуморӣ монда буду шавҳарам бо баҳонаи сафари хизматӣ аз хона баромада рафт. Азбаски чанд вақт боз садои ширини овозхони писанддидаамро нашунида будам, бинобар ин, ба писари ҳамсоя пул додам, то бароям фиттаи ӯро биёрад. Аз набудани шавҳари бадрашкам истифода бурда, он рӯз садои мусиқиро бо тамоми ҳастӣ баланд карда, ба анҷоми корҳои хона машғул шудам, аммо ногаҳон Насим аз куҷое пайдо шуду ба сарам дод зад. Ӯ хеле асабӣ буд, ки дар чунин ҳолат бори аввал медидамаш. Сухани ман наздат заррае қадр надорад гӯён маро ба мошин савор карда, ба хонаи падару модарам бурда монду худ, ҳатто ба қафо нимнигоҳе накарда баргашт. Ҳамон рӯз бемор шудаму маро ба беморхона бурданд, хушбахтона, писар таваллуд кардам. Дар таваллудхона бесаброна интизори омадани падари тифлам будам, вале ӯ боре ҳам аз ҳолам хабар нагирифт. Мӯҳлати дар он ҷо монданам низ ба охир расиду маро ба хона оварданд. Баробари вориди ҳавлии падарӣ шудан, ҳуш аз сарам парид. Тамоми ҷиҳози ба хонаи шавҳар бурдаамро дар ҳавлӣ дида, хеле ғамгин шудам, вале баъдтар шояд аз ҷавонӣ буд, ё беақл будам, ки бо шунидани таронаҳои Садриддин худро ором карда, дигар парвое надоштам. Ба писарам номи ин ҳунармандро гузоштам, то мисли ӯ овозхон шаваду дили ҳазорон нафарро тасхир намояд. Пештар аз он ки аз шавҳарам ҷудо шудаам, ҳаргиз ғамгин набудам, вале имрӯзҳо ҳис мекунам, ки дар хонаи падару модар барои ман ҷой нест. Акнун пушаймонам, вале чӣ суд? Магар бо пушаймонӣ метавонам бахти рафтаамро баргардонам? Албатта не! Дар бадбахт шуданам намедонам киро гунаҳгор шуморам, худро, тақдирро ё Садриддинро?! Пас аз ҳис кардани хатои хеш мехоҳам тариқи нашрияи дӯстдоштаам «Зан ва мард» ба тамоми волидайн пешниҳод кунам, ки ҳаргиз фарзандони хешро ҷавон хонадор накунанд, мақоли «дер ояду шер ояд» ҷон доштааст. Бигзор дер хонадор шаванд, аммо ба қадри зиндагӣ, шавҳар ва хусуру хушдоману бахт бирасанд. Мисли ман ҷавон оиладор шуда, пас аз чанде ҷудо нагарданд. Боқӣ, ба ҳамаи шумо хушбахтӣ мехоҳам!
М, хонандаи шумо
